Een vondst in de DBNL. Tot mijn verrassing vond ik daar in Het Nieuw Letterkundig Magazijn, jrg. 19 (2001) een schets van Theun de Vries over een persoon met wie ik door studie en werk heel vertrouwd ben geraakt.

Witte nachten

Theun de Vries

Voor het eerst na de Tweede Wereldoorlog was er in de zomer van 1946 in Stockholm weer een congres van de internationale PEN-Club – een uitgelezen mogelijkheid om vooral jonge, in de oorlogsjaren opgekomen auteurs te leren kennen. Wij, buitenlandse gasten, logeerden niet in hotels, maar bij gastvrije Zweedse, ten dele Nederlandse emigrantengezinnen, en dat niet tot ons ongenoegen: men was een en al hartelijkheid voor ons die de sporen van de oorlog meedroegen. In Stockholm waren veel bijeenkomsten van groepen en groepjes, opera- en toneelavonden, en meestal keerden wij bij het vallen van de nacht in onze over heel Stockholm verspreide kwartieren terug.
De nachtelijke thuiskomsten hadden een bijzondere betovering: de zomernachten waren wit. Wit was eigenlijk voor deze Noord-Europese eveningsnachten geen juiste benaming, ze waren eerder schemerbleek, stil en geheimzinnig, maar toch wel zo licht dat ik, uit het laatste trammetje gestapt, zonder moeite het dennenbosje kon doorsteken waarachter het huis van mijn logeerouders was gelegen. Het bosje was niet diep; het had een paar paadjes in de lengte en overdwars, en er stond ergens een bank waarop ik nog niet iemand had zien zitten. Wel had ik op enkele avonden een gedaante waargenomen, een mens derhalve, die met langzame, onhoorbare voetstap de paadjes afliep, naar mij toe en van mij af – zwijgend, het hoofd wat tussen de schouders getrokken, zichtbaar zijn best doende mijn weg niet te kruisen. Het bosje had met zijn kernig-zoete naaldgeur in deze nachten een eigen weldadige melancholie die mij vertrouwd en in zekere mate dierbaar was geworden, zodat ik mij op deze wandeling nooit haastte.
In de laatste nacht waarin ik het bosje doorstak – het congres was na een groot feestmaal in het monumentale nieuwe stadhuis besloten – was ik verwonderd iemand op de bank te zien zitten. Ik herkende de eenzame, schuwe wandelaar [...]

Helaas staat het auteursrecht niet toe dat ik het complete verhaal hier overneem. Voor het vervolg kunt u hier klikken. Wel even omlaagrollen naar bladzijde 8, daar begint het. En eh, ik schrijf zijn naam meestal met ch.