Dacht je soms dat ik nooit meer iets afmaakte? Echt wel. Voor mijn lieve H., die gisteren jarig was, heb ik me aan een bouwplaat gewaagd. Vorig jaar waren we op de Grote-Huismus-Tentoonstelling in het Rotterdamse Natuurhistorisch Museum. Daar zagen we onder meer honderden dode mussen, geconserveerd en netjes met de pootjes omhoog op rijtjes in opbergladen, wat nogal een triest tafereel was. (Je kon zelfs aan een prijsvraag meedoen: hoeveel dode huismussen zijn er tentoongesteld?) Maar in de museumwinkel was de mussenbouwplaat van Johan Scherft te koop. De mussen had ik al eens gezien bij mijn jongste broer T., die onder ons gezegd en gezwegen veel handiger is dan ik. Hij had de mussen van die bouwplaat gemaakt en op een boekenplank gezet. Prachtige schepseltjes!
Die van mij zijn niet helemaal gelukt, mijn meneer Mus heeft een steuntje onder zijn staart nodig, anders zakt hij door zijn pootjes, arm beest. Maar H. was er heel blij mee. Want mussen zijn zo ongeveer zijn lievelingsvogeltjes, ook als ze een beetje mank zijn.

Vervolg Mevrouw en meneer Passer domesticus