Je at nog een krenteboterham en schonk thee in. Waarom kon je niet na het ontbijt weggaan? – je dacht aan de helle schittering van het ijs.
‘Tante, hebt u mijn doek wel eens gezien?’
‘Jouw doek? nee’ -
‘Hij hangt boven.’ – Je stond op en liep met het kind de kamer uit. ‘De moeder van oma is eraan begonnen, en later heeft oma hem afgemaakt.’ – Een klein, rommelig kamertje. ‘Kijk.’ – Met haar smalle hand raakte Doortje voorzichtig den zoom aan. – De doek hing tegen den muur – bonte figuren op een wit fond. ‘Maar kind, dat is prachtig – ik heb nog nooit zooiets moois gezien.’ ‘Ik heb hem gekregen van moeder – als ik ziek ben, is het zo heerlijk, dan lig ik er aldoor naar te kijken.’
Je zag: kleine zeshoekjes van katoenen stof, telkens een kring van gelijk gekleurde, met een ander hart, gevat in vakjes van wit, en zoo maar voort, een groote doek – gelijkmatigheid van vorm, en wisseling, rijkdom van kleur. Het kind wees: ‘Dit rood, tante, en dit is mijn mooiste figuur – nee, ik weet het niet, – laatst wist ik het -’
Je zag jezelf plotseling thuis zitten, in je vale huurkamer en je naaide aan zo’n doek. Voor anderen was je eenzaamheid mistroostig, maar zelf voelde je het niet, je had je goddelijke speelgoed.

–Fragment uit: De schaatsentocht, door Elisabeth Zernike.–