Het kan geweldig opmonterend zijn om de mensen en hun gedoe eventjes van bovenaf te bekijken, zoals de maker van dit filmpje doet. En Berlijn, dat is gewoon een geweldige stad. Ehh… een geweldig stadje. (Via Ptak)
“Sinds 1995 volgen de makers van de documentaire de boerenfamilie Kok in hun dappere strijd met steeds onverwachte wendingen. Het land van Herman Kok ligt aan de rand van Amersfoort. Ingesloten door nieuwbouwwijken en voorbestemd om te worden opgeslokt. Het van oorsprong boerendorp Hoogland werd in de jaren tachtig door Amersfoort geannexeerd. Boeren werden uitgekocht, maar Herman Kok weet van geen wijken. Hij groeide er op en wil er, net als zijn vader, zijn laatste adem uitblazen. Als pionier van de biologisch-dynamische veeteelt leeft boer Kok in harmonie met zijn vee en met zijn land. Hij houdt van zijn koeien en van zijn grasmat, die al 35 jaar oud is. Behalve gras groeit er van alles: bloemen, kruiden en klavers. Als in 1994 de nieuwe mestwet van kracht wordt, komt er een einde aan het harmonieuze bestaan van boer Kok en zijn gezin. Boeren mogen hun drijfmest niet meer over het land uitrijden. Het moet centimeters diep onder de grond worden geïnjecteerd om zo de uitstoot van ammoniak tegen te gaan. Maar boer Kok weigert zijn prachtige oude grasmat hieraan op te offeren. Bovendien bevat zijn mest maar 30 procent van de ammoniak die gemiddeld gangbaar is. Hij gebruikt geen kunstmest en voert zijn koeien geen krachtvoer. Hij haalt de scherpste milieudoelstellingen met gemak. Maar regels zijn regels; ook voor boer Kok.
Houden boer Kok en zijn zonen hun rug recht wanneer de politie hen het vuur aan de schenen legt en met groot machtsvertoon op het erf verschijnt? Wanneer justitie hen veroordeelt en een van de zonen opsluit? Als de gemeente Amersfoort beslag wil leggen op hun land en de overheid hen het werken onmogelijk maakt? Kunnen zijn zonen het bedrijf uiteindelijk nog voortzetten? Een ongewone realitysoap over een kleine boer en zijn zonen, die niet van wijken willen weten.” (Bron: Holland.doc.)
De documentaire De Kleine Oorlog van Boer Kok werd gemaakt door Huib Schoonhoven, Karen Kuiper en Kees Vlaanderen, HUMAN, 2009. Uitgezonden in Holland.doc op 6 augustus 2009.
Het boek Rebecca van Daphne du Maurier is fijne lectuur voor een vakantiedag. Even geen kantoorsores, geen soft- of hardwareproblemen, geen spijt over verspilde uren, gewoon lekker wegkruipen in de romance van een argeloos meisje dat trouwt met een rijke weduwnaar die een vreselijk geheim met zich meedraagt. De film van Alfred Hitchcock uit 1940 is zelfs nog beter dan het boek. Wat een suspense! Wat een prachtige mensen (Joan Fontaine, Lawrence Olivier) in een zwartwitte film vol schaduwen! De film blijkt (in afleveringen van 8-10 minuten) op Youtube te staan. Af en toe even genieten van een schitterend fragment – heerlijk.
Het is riskant om een film te gaan zien die gemaakt is naar een boek dat je heel goed vindt.
In het geval Effi Briest – een film in regie van Hermine Huntgeburth naar de beroemde roman van Theodor Fontane – is het – wat mij betreft – goed afgelopen. Prachtig boek, prachtige film.
De film is wel heel anders dan het boek. In de roman wordt de 17-jarige Effi door haar ouders geprest tot een huwelijk met de veel oudere baron Von Innstetten, een man die zich slecht kan inleven in de gevoelens van een jong meisje en die voornamelijk bezig is met zijn carrière. De baron vestigt zich met zijn jonge vrouw in een kleine plaats aan de kust, waar het altijd waait of regent, en waar weinig vertier is. Effi voelt zich onveilig en eenzaam in het naargeestige huis dat ze hebben betrokken, en de baron is veel op reis. Een bekende van de baron, majoor Crampas, zoekt met succes toenadering tot Effi. Er onstaat een kortstondige affaire tussen hen. Zes jaar later krijgt de baron per ongeluk brieven onder ogen die Crampas in die tijd aan Effi heeft geschreven. Effi wordt vervolgens, als echtbreekster, verstoten door zowel haar man en haar ouders als door de maatschappij om haar heen. Ze gaat uiteindelijk ten onder aan de dwang van de maatschappelijke conventies.
Fontane geeft de affaire tussen Crampas en Effi slechts in bedekte bewoordingen weer. De beeldtaal van film is sowieso explicieter, en anders dan in het boek komt in de film Effi’s seksuele ontwaken min of meer centraal te staan. De baron houdt geen enkele rekening met Effi’s onervarenheid en gevoelens. Dat begint al in de huwelijksnacht. Voor majoor Crampas, een ware womanizer, is het een fluitje van een cent om Effi te verleiden. Hij besteedt tenminste aandacht aan haar, en ze valt dan ook al snel voor hem. Bij hem, en niet bij Von Innstetten, maakt Effi kennis met de kracht en vreugde van de lichamelijke liefde. Dat ze zich weer van hem weet los te maken is eigenlijk indrukwekkend. Huntgeburths Effi maakt een enigszins andere ontwikkeling door dan Fontanes Effi en de film eindigt dan ook anders dan het boek. Over de laatste scènes kun je heel wat afdiscussiëren. Dat hebben we dan ook gedaan.
Beslist bijzonder, deze verfilmde Effi Briest – ook al vanwege de mooie kleding en decors. Julia Jentsch (foto) is een geweldige Effi. Maar om de film hoog te waarderen moet je het boek van Fontane wel een beetje uit je hoofd kunnen zetten. We zagen de film gisteravond in Theater De Lieve Vrouw in Amersfoort.
De film heb ik twee keer gezien. Het gegeven is de plotse, hevige liefde die opvlamt tussen een eenzame boerin in Iowa en een passerende fotograaf die aan een opdracht voor de National Geographic werkt (een artikel over de bruggen van Madison County). Na enkele dagen vertrekt de fotograaf, de vrouw blijft achter, zij wil man en kinderen niet in de steek laten. Hij zal zijn leven lang alleen blijven, beiden zullen hun kortstondige romance hun leven lang blijven koesteren.
Alletwee de keren heb ik genoten van de mooie opnamen en het goede toneelspel van Meryl Streep en Clint Eastwood. Maar ook was ik beide keren achteraf een beetje teleurgesteld – het verhaal was welbeschouwd tamelijk sentimenteel. Hoe kon een liefde tussen twee mensen die alles bij elkaar slechts krap vier dagen met elkaar hadden doorgebracht, zóveel impact hebben op de betrokkenen en bovendien jaren later, na hun dood, zóveel ontroering teweegbrengen als in deze film werd gesuggereerd? Mja. Misschien ben ik gewoon niet romantisch genoeg.
De film is gemaakt naar een roman van Robert James Waller. Dat boek heb ik nu eindelijk gelezen, in de hoop dat het een diepere indruk op me zou maken dan de film. Helaas is dat niet gebeurd. Integendeel. In de film hebben we tenminste nog goede acteurs die de sentimentaliteit op afstand kunnen houden zolang de film duurt. Het boek is eigenlijk een en al sentiment, vakkundig geschreven, zodat de juiste klieren worden aangesproken. Fotograaf Robert is artistiek, mannelijk en teder; stoer en toch gevoelig; een mysterieuze, dichterlijke Einzelgänger die soms last heeft van eenzaamheid maar zich desondanks dapper door het leven slaat. Knappe boerin Francesca is van huis uit Italiaanse (Italiaansen zijn zoals bekend altijd elegant en extra goed in staat om hartstocht op te roepen). Francesca plukt verse groenten en kruiden uit haar moestuin, Robert snijdt ze aan haar keukentafel fijn. Hij is een fijngevoelige vegetariër, het tegenovergestelde van Francesca’s man, die leeft van vlees en die een paar dagen van huis is om een tentoonstelling van prijsstieren bij te wonen.
Waller meet de fysieke aantrekkingskracht die er tussen Francesca en Robert ontstaat breed uit. Ze eten, ze drinken, ze roken, ze praten. Ze kijken naar elkaar, ze krijgen zin in elkaar. Romantische muziek erbij; ze dansen, ze vrijen. Allemaal goed en wel; lezen hoeft voor mij heus niet altijd een groots literair avontuur te zijn. Ik was een paar dagen van huis en het was aardige reislectuur, lekker dun boekje, las makkelijk weg.
Zijn het misschien de onnodige aanvullingen op het gegeven die het boek echt onverteerbaar voor me maken? Na het afscheid bewaart Francesca haar herinneringen aan Robert tientallen jaren in een geheim kistje, samen met een brief aan haar kinderen, voor later. Robert vertelt kort voor zijn al te vroege dood het droeve verhaal van zijn grote liefde aan een bevriende zwarte jazzmusicus, die er een song over componeert. Het boek The Bridges of Madison County is zogenaamd geschreven op grond van de informatie uit het kistje en eindigt met een interview met de jazzmusicus, die, hoe kan het anders, jazznegertaal spreekt.
Achter op het boek staat: “Read and weep.” Mja. Misschien ben ik toch gewoon niet romantisch genoeg.
De roman verscheen oorspronkelijk in 1992. Er staat in hoe Francesca een stoofpotje bereidt van de groenten die Robert heeft gesneden:
“Vegetable oil, one and one-half cups of vegetables. Cook until light brown. Add flour and mix well. Add water, a pint of it. Add remaining vegetables and seasonings. Cook slowly, about forty minutes.”
Veertig minuten sudderen – en dat voor fijngesneden groenten!
Vanavond zijn ze weer op tv te zien: Hugo en Rosa.
Om 22.25 u op Ketnet/Canvas.
Een documentaire over een broer en zus die bijna hun hele leven in een huisje in Zweden hebben gewoond, zonder elektriciteit of stromend water, zonder terras of tuinmeubels. De maker van de documentaire, Bengt Jägerskog, volgde Hugo en Rosa tien jaar lang in hun ouderdom, in alle seizoenen, in het rustige landschap van hun leven. Ze waren vrijwel altijd bezig, Hugo hakte nog hout toen hij al 97 jaar was. Maar stress, dat kenden ze niet. Rosa is 96 jaar geworden, Hugo stierf drie maanden na haar dood, toen hij 101 jaar was.
Op deze website staan schitterende foto’s van Hugo en Rosa, gemaakt door de documentairemaker (wel even omlaag scrollen).
Nee, dit logje gaat niet over de prachtige film Oci Ciornie (Donkere ogen) uit 1987 van Nikita Michalkov (wanneer, o wanneer komt die weer eens op tv of in de filmtheaters…). Maar wie mijn logje van gisteren heeft gelezen en het lied Tchernye Glaza (Zwarte Ogen) heeft beluisterd, zal misschien wel een stukje van het Russische volksliedje waarnaar Michalkovs film is genoemd hebben herkend, want componist Strok heeft het in zijn lied gebruikt. Zwarte Ogen is ook de titel van een Nederlandse filmdocumentaire uit 2008 van regisseur Jan Bosdriesz. De film wordt komend weekeinde vertoond in Het Ketelhuis in Amsterdam en van 23 t/m 29 oktober in Filmtheater Hilversum, en de komende maanden zal hij ook te zien zijn in diverse openbare bibliotheken. Van de website van distributeur Cinemadelicatessen nam ik bijgaande foto en het bericht hieronder over.
— De vader van Jan Bosdriesz was een fanatieke verzamelaar van grammofoonplaten. De meest exotische en romantische platen die hij in zijn collectie had, waren die van de Russische zanger Pjotr Leschenko, in de jaren ’30 en ’40 de populairste zanger van Rusland. Hij was verbannen uit zijn land, maar toch overal te horen. Uiteindelijk is hij omgekomen in een Roemeens werkkamp.
In de film gaat Jan Bosdriesz op zoek naar sporen die hij nog kan vinden van Leschenko. Hij zoekt herinneringen van mensen voor wie de muziek van Leschenko een grote rol speelde in hun leven. Hij reist door landschappen en steden die iets te maken hebben met de geschiedenis van Leschenko en zijn muziek. Het daardoorheen geweven archiefmateriaal toont en passant de gruwelijke geschiedenis van de jaren ’30 en ’40 in Oost Europa.
Tijdens zijn reis wordt Jan Bosdriesz geconfronteerd met zijn eigen bewogen familiegeschiedenis. Zijn persoonlijke verhaal wordt daarmee ook een belangrijk onderdeel van de film. —
Zelden heeft een film zoveel indruk op me gemaakt als Mar a dentro(Zee vanbinnen) uit 2004 van regisseur Alejandro Amenàbar. Het verhaal achter deze film is waar gebeurd. Ramón Sampedro, een levenslustige en sportieve jongeman, raakt na een duikongeluk geheel verlamd. Alleen zijn hoofd functioneert nog goed. Dertig jaar lang ligt hij op bed in een kamer in het huis van zijn broer, een boer in een dorp in Galicië. Al die tijd wordt hij verzorgd door zijn schoonzus. De film laat de laatste jaren van Ramóns leven zien, nadat hij heeft besloten dat het genoeg is geweest en dat hij op een waardige manier wil sterven, iets waarbij hij hoe dan ook hulp van anderen nodig zal hebben. Ramón voert een langdurige rechtszaak om toestemming te krijgen voor de dood die hij wenst, zonder dat degenen die hem eventueel bij zijn sterven zullen helpen (arts, advocaat, familie, vriendin) daardoor in moeilijkheden zullen komen. De dilemma’s rond zijn doodswens zijn indrukwekkend in beeld en onder woorden gebracht.
Ik denk dat iedereen met een beetje inlevingsvermogen Ramóns doodswens zal kunnen begrijpen. Maar aan euthanasie zitten nu eenmaal vele haken en ogen. (Oók in Nederland, al schijnen sommigen te vinden dat het hier allemaalveel te makkelijk gaat.)
In Mar a dentro zie je hoe moeilijk de mensen in Ramóns omgeving het hebben met zijn verzoek om hulp. Voor het gezin waar Ramón al die jaren deel van uitmaakt, is zijn doodswens iets verschrikkelijks. Niet omdat zij die wens niet kunnen begrijpen of accepteren, maar omdat zij zoveel van Ramón houden en hem niet willen missen. Iets dergelijks geldt ook voor Ramóns advocate en voor een vriendin die hem in zijn laatste periode bijstaat. Het is werkelijk geen gemakkelijke weg die zij afleggen. Mar a dentro laat de innerlijke strijd zien die zij voeren.
Hoe kortzichtig zijn toch de mensen die euthanasie “moord” noemen en die nog steeds spreken van “euthanasiasme” (een term die in een pamflet uit 1986 is gemunt door C.I. Dessaur/Andreas Burnier en C.J.C. Rutenfrans, tegenstanders van een wettelijke regeling voor euthanasie in Nederland).
Een week of wat geleden zagen H. en ik de film Paul dans sa vie (Paul in zijn leven) in ons plaatselijke filmhuis. Een ontroerende en fraai gefilmde documentaire van de oude dag van Paul Bedel, een boer van 76 jaar, die ooit als jonge man zijn vader heeft opgevolgd op de familieboerderij, vlak bij de kust van Normandië. Daar woont hij anno 2007 nog steeds met twee ongetrouwde zusters, daar bewerkt hij nog steeds zijn akkers met vooroorlogse machines en trekt er af en toe op uit om tussen de rotsen aan zee kreeften te vangen. De paar koeien die hij houdt worden nog met de hand gemolken. De cider wordt nog volgens de traditie op de boerderij gemaakt. Al jaren lang houdt Paul een klein dagboekje bij waarin hij bijvoorbeeld noteert wat hij heeft gezaaid, hoeveel het land opbrengt, wat het voor weer is. Het is een uiterst boeiend portret, deze film, vol schitterende beelden en gesprekken die je raken.
Toen we terug naar huis liepen, zei H.: “Wat ik alleen niet snap, is waarom de film Paul dans sa vie heet. De titel had beter Paul en zijn zusters kunnen zijn.” Ik kon niet anders dan hem gelijk geven. Die zusters, zwijgzame, vriendelijke vrouwen, werken net als Paul al hun hele leven op de boerderij, ze melken, dorsen, hooien, maken cider, koken het eten. Een paar korte zinnetjes die Paul in de film uitspreekt, tonen aan dat deze documentaire eigenlijk evengoed over hen gaat. “Als ik niet had besloten om de boerderij over te nemen,” zegt hij, “dan was het leven van mijn zusters vast ook anders gegaan. Dan waren ze misschien getrouwd en hadden ze een gezin gehad.”
Het is heel jammer dat zij in deze documentaire zo op de achtergrond blijven.
Paul dans sa vie, Frankrijk 2007, regie Rémi Mauger.
...for the growing good of the world is partly dependent on unhistoric acts; and that things are not so ill with you and me as they might have been, is half owing to the number who lived faithfully a hidden life, and rest in unvisited tombs. (George Eliot)
...for the growing good of the world is partly dependent on unhistoric acts; and that things are not so ill with you and me as they might have been, is half owing to the number who lived faithfully a hidden life, and rest in unvisited tombs. (George Eliot)
Als pionier van de biologisch-dynamische veeteelt leeft boer Kok in harmonie met zijn vee en met zijn land. Hij houdt van zijn koeien en van zijn grasmat, die al 35 jaar oud is. Behalve gras groeit er van alles: bloemen, kruiden en klavers. Als in 1994 de nieuwe mestwet van kracht wordt, komt er een einde aan het harmonieuze bestaan van boer Kok en zijn gezin. Boeren mogen hun drijfmest niet meer over het land uitrijden. Het moet centimeters diep onder de grond worden geïnjecteerd om zo de uitstoot van ammoniak tegen te gaan. Maar boer Kok weigert zijn prachtige oude grasmat hieraan op te offeren. Bovendien bevat zijn mest maar 30 procent van de ammoniak die gemiddeld gangbaar is. Hij gebruikt geen kunstmest en voert zijn koeien geen krachtvoer. Hij haalt de scherpste milieudoelstellingen met gemak. Maar regels zijn regels; ook voor boer Kok.
De film van Alfred Hitchcock uit 1940 is zelfs nog beter dan het boek. Wat een suspense! Wat een prachtige mensen (Joan Fontaine, Lawrence Olivier) in een zwartwitte film vol schaduwen! De film blijkt (
Het is riskant om een film te gaan zien die gemaakt is naar een boek dat je heel goed vindt.
Nee, dit logje gaat niet over de prachtige film Oci Ciornie (Donkere ogen) uit 1987 van Nikita Michalkov (wanneer, o wanneer komt die weer eens op tv of in de filmtheaters…). Maar wie mijn logje van gisteren heeft gelezen en het lied Tchernye Glaza (Zwarte Ogen) heeft beluisterd, zal misschien wel een stukje van het Russische volksliedje waarnaar Michalkovs film is genoemd hebben herkend, want componist Strok heeft het in zijn lied gebruikt.
Zelden heeft een film zoveel indruk op me gemaakt als 
Een week of wat geleden zagen H. en ik de film Paul dans sa vie (Paul in zijn leven) in ons plaatselijke filmhuis. Een ontroerende en fraai gefilmde documentaire van de oude dag van Paul Bedel, een boer van 76 jaar, die ooit als jonge man zijn vader heeft opgevolgd op de familieboerderij, vlak bij de kust van Normandië. Daar woont hij anno 2007 nog steeds met twee ongetrouwde zusters, daar bewerkt hij nog steeds zijn akkers met vooroorlogse machines en trekt er af en toe op uit om tussen de rotsen aan zee kreeften te vangen. De paar koeien die hij houdt worden nog met de hand gemolken. De cider wordt nog volgens de traditie op de boerderij gemaakt. Al jaren lang houdt Paul een klein dagboekje bij waarin hij bijvoorbeeld noteert wat hij heeft gezaaid, hoeveel het land opbrengt, wat het voor weer is. Het is een uiterst boeiend portret, deze film, vol schitterende beelden en gesprekken die je raken.
Recente reacties