In 2008 gelezen maar hier nog niet besproken: Flauberts papegaai, door Julian Barnes. Het eerste hoofdstuk greep me meteen; goed geschreven, intelligent en geestig. De ik-verteller van het boek, een gepensioneerde arts, is gefascineerd door de schrijver Gustave Flaubert, en verblijft in Rouen, Frankrijk, waar Flaubert is geboren. In twee verschillende musea vindt hij twee opgezette, stoffige papegaaien. Van allebei wordt beweerd dat Flaubert het dier een tijdje te leen heeft gehad, terwijl hij aan het verhaal Un coeur simple werkte. De arts vraagt zich af: welke van de twee is nu de “echte” papegaai die Flaubert tijdens het schrijven gezelschap hield? Hoe kan hij daarachter komen? En – hoe belangrijk is het?
De daaropvolgende hoofdstukken brachten me een beetje in verwarring. Wat was dit eigenlijk voor een boek; een biografie van Flaubert, een roman over Flaubert, een literatuurwetenschappelijk werk met persoonlijke noten of nog iets anders? Wat wil die arts nou eigenlijk met al zijn naspeuringen naar Flaubert? In ieder geval raakte ik m’n concentratie een beetje kwijt. Gelukkig heb ik doorgezet, want het laatste deel van het boek heb ik achter elkaar uitgelezen. De arts in Flauberts papegaai blijkt in Flauberts leven, maar ook in diens werk – met name in Madame Bovary - antwoorden te zoeken op vragen die hij zich stelt over het leven en de dood van zijn vrouw (niet voor niets had zijn vrouw dezelfde initialen als Emma Bovary). Het eigenlijke onderwerp van Flauberts papegaai lijkt me dan ook de vraag: kan literatuur (kunst) antwoorden geven op levensvragen? Wat kan een goede roman je leren over het leven?

Julian Barnes: Flauberts papegaai. Vertaald door Else Hoog. Herdruk van de vertaling verschenen in 2008 bij Uitgeverij Atlas. (Oorspr. Eng. uitgave verschenen in 1984.)

Reacties:

Verwante blogposts: