‘Ik ben het grosso modo met je eens,’ mijmerde Thusnelda. ‘Het is voor schrijvers en filmers een fundamentele fout een beroep op de verbeeldingskracht van hun publiek achterwege te laten. Ik moet opeens aan de film Shane denken. Tussen de revolverheld Shane en de moeder van het door schurken bedreigde farmersgezin dat hij te hulp schiet, is het liefde op het eerste gezicht; een coup de foudre, een regelrechte bliksem die inslaat. Maar zij raken, als ik me niet vergis, elkaar niet één keer aan. In ieder geval kan zelfs een kuise kus er niet af. Maar als zij hem aan het slot van de film nakijkt, loopt tussen die twee een hoogspanningsleiding met honderdduizend volt.’
‘Ik herinner me die scène, ja. Ik voor mij ben nooit een passage uit Jean-Christophe vergeten die ik veertig jaar geleden heb gelezen. Jean-Christophe verblijft in een huis met een jonge vrouw wier man afwezig is; hij vecht aan het front, indien ik me goed herinner. Romain Rolland beschrijft meesterlijk wat er gebeurt. Of – juister uitgedrukt – wat er niet gebeurt. Jean-Christophe heeft het waanzinnig van deze vrouw te pakken. Op zekere avond staat hij voor haar kamerdeur. Zij is in de kamer. Zij horen elkaars hijgende ademhaling. De vrouw ziet hoe de klink lichtjes naar beneden gaat. Dan laat Jean-Christophe de klink los en de vrouw hoort hem naar zijn kamer gaan. Als je hartstocht zinderend onder woorden gebracht wil zien, moet je die scène lezen.’

Uit hoofdstuk 6 van TERUG NAAR OCHSENKOPPEL, door Henk Kouwenhoven. Uitg. Little Chickadee, 2008. Info over boek en schrijver is te vinden op (klik) www.littlechickadee.info

Reacties:

Verwante blogposts: