Willem Drost – Bathseba met de brief van koning David. 1654.

Ook een vertaler is in eerste instantie een argeloze lezer, die door een krachtig boek kan worden overvallen. Toen een uitgeverijredacteur mij jaren geleden vroeg of ik de roman Bat Seba van Torgny Lindgren zou willen vertalen, zei ik zonder aarzelen ja. Ik het het boek nog niet in handen gehad, maar ik kende Lindgrens eerdere roman De weg van de slang, een beklemmende vertelling, maar prachtig geschreven, en de verhalen in Lindgrens boek De schoonheid van Merab vond ik zo ongeveer het mooiste wat ik in jaren gelezen had. Lindgrens bijzondere stijl in combinatie met het bijbelse thema van David en Bathseba – ik verheugde me er bij voorbaat op daar mijn tanden in te kunnen zetten.

Ik kreeg Bat Seba mee naar huis, begon te lezen en kon het boek vervolgens niet meer wegleggen. Het viel met een enorme dreun in mijn bewustzijn, waar de vreugde over de vertaalopdracht plotseling onvindbaar was. De wreedheden, het huiveringwekkende godsgeloof, de beklemmende waarheid in het boek grepen me ontzettend aan. Ik nam het boek mee naar bed, las het uit en dacht: dit is te erg. Dit kan ik niet vertalen, hier kan ik niet maandenlang mee bezig zijn. Tot diep in de nacht lag ik te tobben of ik mezelf dit moest aandoen. Tegen de ochtend besloot ik dat dat niet hoefde. Ik schreef een briefje aan de redacteur met de mededeling dat Bat Seba een indrukwekkend boek was, maar dat ik tot mijn vreselijke spijt de vertaalopdracht moest teruggeven. Ik legde het briefje in het boek naast mijn bed. Gerustgesteld door mijn eigen besluitvaardigheid sliep ik onmiddellijk in.

Een paar uur later werd ik met een fris hoofd wakker. Mijn oog viel op het boek, op het briefje. Een gevoel van bevrijding. Helder zonlicht buiten; de brief lag klaar. Ik bladerde nog eens door het boek. Wat was het toch ongelooflijk goed geschreven. Hoe kwam ik er eigenlijk bij dat ik het niet aan zou kunnen dit schitterende verhaal te vertalen. Het vertaalmachientje in mijn hoofd stond al startklaar te zoemen; ik was vrij, ik hoefde alleen maar nog een keer een besluit te nemen en te beginnen. Ik gooide het briefje aan de redacteur in de prullenbak en begon.

Na de verschijning van Bathseba heb ik van Torgny Lindgren nog drie boeken vertaald:
In het water van Bonte Bladen (ook uitverkocht), Het licht (meermalen herdrukt) en Het ultieme recept (ook nog leverbaar). Momenteel werk ik aan de vertaling van een volgend boek van deze schrijver, mijn favoriet onder de moderne Zweedse auteurs.

Verwante blogposts: