“Ik heb altijd het idee gehad dat het paradijs een soort bibliotheek is.”

Dit citaat van Jorge Luis Borges, dat ik vandaag ergens op een website tegenkwam, is de hele dag in m’n gedachten geweest. Eerst leek het me wel wat, het paradijs een bibliotheek! Eeuwig leven tussen de boeken! Eindeloze boekenkasten, heerlijke leesfauteuils, zacht licht van leeslampen… Ik ben gek op bibliotheken.
Maar hm, eigenlijk zou die bibliotheek ook iets van een rariteitenkabinet moeten hebben – dan zou mijn lief er zich ook helemaal thuisvoelen. Er zou in ieder geval een kinderhoek moeten zijn waar kinderen niet aldoor superstil hoeven te zijn en ook weleens lekker kunnen rennen. Een hoek met een naaitafel en een handwerkstoel. Een tafel om met vrienden en geliefden aan te zitten praten. Ramen waardoor je naar buiten kunt kijken. Deuren waardoor je naar buiten kunt gaan.
Eigenlijk zou het een beetje op ons huis moeten lijken. We hebben hier in vrijwel ieder vertrek van het huis wel een kast vol boeken staan – nu ja, op z’n minst een plankje vol. Er is hier zowel rust als leven. En buiten – buiten is de rest van de wereld, waar we zo maar in kunnen stappen.

Ik geloof dat ik nog niet toe ben aan het paradijs van Borges.

Verwante blogposts: