Steeds meer stokrozen

Er verschijnen steeds meer stokrozen in de stad. Vrolijke, ‘n tikje slordige bloemen, die overal een plaatsje vinden waar een beetje beschutting en zon is. Een wandelingetje van tien minuten door de buurt waar ik woon leverde genoeg plaatjes op voor een slideshow. Éen van de foto’s is in mijn eigen tuin genomen – een plantje dat ik vorig jaar aan de deur kocht van een kleine jongen uit de buurt die een heleboel zaailingen in potjes had gezet, is nu een lange bloemstengel geworden met zachtroze bloemen. Ik hoop dat-ie zich uitzaait en dat er volgend jaar veel meer staan.

Kattenladders

Vandaag een verbazingwekkend fijn weblog ontdekt: Cat-Ladder. Het verbazingwekkendste is misschien nog wel het aantal links naar andere sites met poezenladders :-) . Hieronder een kiekje van mij, van een poezentrappetje in Amersfoort.

kattenladder

Vervolg Kattenladders

Bosanemoon in de stad

Kijk, bosanemoontjes in Amersfoort. Ze bloeien onder grote bomen, nu de takken nog veel licht doorlaten. Op de plek waar ik de foto maakte, zijn er nog maar weinig plantjes vergeleken met een paar jaar geleden; ik hoop dat het er volgend jaar weer meer zijn.

Vitsippor2

Hieronder een landschap met bosanemonen door de Zweedse schilder Prins Eugen (1865-1947), vierde zoon van de oude Zweedse koning Oscar II en koningin Sophia.

vitsipporprinseugen_2Prins Eugen moest zijn kunstenaarsambities zien te combineren met zijn majesteitelijke plichten. De schrijver Torgny Lindgren heeft eens een zeer mooi verhaal geschreven waarin de prins incognito in een dorpspension logeerde en vriendschap sloot met een amateurschilder. Het staat in de door mij vertaalde verhalenbundel In het water van Bonte Bladen, verschenen in 2001 maar door de uitgever jammerlijk snel verramsjt. Je komt het boek zo af en toe nog wel eens tweedehands tegen.

Vervolg Bosanemoon in de stad

De nachtegaal van Amersfoort

Gezicht op Amersfoort door Matthias Withoos. Ill. uit het gelijknamige boek van C. van den Braber.

Gezicht op Amersfoort door Matthias Withoos. Ill. uit het gelijknamige boek van C. van den Braber.

Vandaag is het 420 jaar geleden dat Joost van den Vondel werd geboren, op 17 november 1587. In de dbnl vond ik een lofdicht van Vondel op Amersfoort, mijn woonplaats sinds 1989.

De nachtegaal van Amersfoort
Hic ver assiduum, atque alienis mensibus aestas.

Schoon Utrecht eertijds praalde op bisschopsstaf en -mijter
En -stoel en hoge Dom, toch wil ik Amersfort
Door groteren benijd, verheffen op mijn cyter,
Als rechterhand van ‘t Sticht, in zegen nooit verkort.
Wie haren oorsprong zoekt, spring’ zevenhonderd jaren
Met vijftig jaar terug, en kuss’ de eerste steen,
Waar vele stenen tot een stad en muur vergaren
Op ‘t nachtegaalsgezang, hetgeen de bouwheer scheen.
Natuur verkoos de grond in liefelijke streken.
Dat Griekland Tempe lov’ en de oude Hengstebron:
Ik loof dit landprieel, op ‘t ruisen van de beken.
Ik loof de Heil’ge Berg, de Duitse Helikon.
De pijnboom, de cypres, en eiken, koel van lommer
Beschaduwen haar veld. De wakkere honingbij
De geesten voedt met dauw en nektar vrij van kommer.
Natuur vereert de dis met ooft en lekkernij.
Zij schenkt u honing, mede, en sap van muskadellen.
Hier loeit het welig vee u uit de beemden toe.
Men jaagt er ‘t wild en hoort de bijl de bomen vellen.
De wagen voert het graan ter korenmarkt, nooit moe.
De lakenschietspoel ruist door d’aangespannen keten.
Zij kamt en spint en breit en weeft de schapevacht.
Hier wordt de vreemde door de gastvrij’ ingezeten
Verwelkomd slecht en recht en zonder dwaze pracht.
Hoe rustig heeft deez’ stad van ouds verdreven heren
Geborgen in haar schoot! Hoe ridderlijk hersteld
In hunne eerste staat! Zij dorst Bourgonje keren
Wel tweewerf op haar veste en vreesde geen geweld.
Zij levert mannen op, de bloem der ruiterijen,
En draagt nog moed op ‘t bloed van Oldenbarneveldt,
Wiens glorie blinken zal, ten trots van wie ‘t benijen,
Zolang voorzichtigheid en trouw op aarde geldt.
Haar godshuis troost de kranke en wees en afgeleefden.
Zij koesterde in haar school de letterhelden aan,
Die naar de eed’le palm in deze renbaan streefden
En leven door de Faam, nu ‘t lichaam is vergaan.
De held van Randebroek, de bouwheer van de vorsten
En ‘t raadhuis t’ Amsterdam, verheerlijkt haren lof,
Want zij hem baarde en zoogde aan haar getrouwe borsten,
Om bouw- en tekenkunst te heffen uit het stof.
Gods hand beproeft de bruid van de Eem als Gods verkoren’,
Door ‘t water van de Rijn, als sneeuw te snel ontdooit.
Hij treft door vuur de kroon van haren schonen toren,
Nu herelijk herbouwd en in de top voltooid.
De hemel wil haar lang voor vuur en vloed beschutten.
Zij sta en help’ de staat der gouden vrijheid stutten.


Toelichting:

Overgenomen uit een uitgave van Vondels werken, deel VIII, 1935. Vondels traditioneel opgezette stedelof van Amersfoort dateert van 1657. Het motto is ontleend aan de Georgica van Vergilius (II, 149) en betekent: Hier is het onophoudelijk lente, ook in ongewone maanden. Vondel begint bij het begin: de oorsprong van Amersfoort, de tweede stad van het Sticht. De stichting is mythisch: op het zingen van nachtegalen zouden de stenen van stad en muur zich vanzelf op elkaar hebben gestapeld. Daarna prijst hij de omgeving, de bronnen van bestaan, historische feiten en grote Amersfoorters uit verleden en heden. Amersfoort wordt weliswaar door rampen getroffen (overstromingen van de Eem en brand in de toren), toch mag de stad Gods bescherming genieten.

- Schoon: Ofschoon
- Tempe: fraai dal in het oude Griekenland; Hengstebron: dichtersbron
- Heil’ge Berg: de Amersfoortse Berg, waar Sint Ursula ooit zou hebben vertoefd; Duitse Helikon: Nederlandse dichtersberg
- mede: honingdrank
- slecht en recht: eenvoudig en oprecht
- Bourgonje: aanslagen op Amersfoort door de Bourgondische hertogen mislukten in 1427 en 1492
- Oldenbarneveldt: de door Vondel bewonderde staatsman Johan van Oldenbarneveldt (1547-1619) was in Amersfoort geboren
- de held van Randebroek: de architect Jacob van Campen (1595-1657)

Nee maar! De bruid van de Eem! En daar woon ik!

Vervolg De nachtegaal van Amersfoort

Treurig uitzicht

Het torentje van de Elleboogkerk – het Armando-Museum in Amersfoort na de brand.
Gezien vanuit mijn zolderraam, 23 oktober 2007.

elleboogkerkbrand

Vervolg Treurig uitzicht

De Elleboogkerk brandt

De Elleboogkerk (= Armando-Museum), om 14.30 uur in het centrum van Amersfoort:

elleboog1

elleboog2

De Elleboogkerk (officieel Onze-Lieve-Vrouwe-ten-Hemelopneming) staat aan de Langegracht, hoek Kromme Elleboogsteeg. De kerk is in 1783 gebouwd, de houten toren is er in 1820 opgezet. Sinds 1998 is het Armando-Museum in de kerk gevestigd. Op het moment dat ik dit schrijf (15.10 u) lijken er al grote gaten in het dak van de toren te zitten.

Op de RTL-nieuwssite las ik zojuist (16.50 u) dat er geen gewonden zijn gevallen. Het torentje staat op instorten en het dak van het gebouw is totaal verwoest. De Armando-collectie is waarschijnlijk verloren. Er wordt nog steeds geblust.

Vervolg De Elleboogkerk brandt

Elandgras

elandgrasKijk, hier steekt Filipendia ulmaria de kop op, moerasspirea.
In het Zweeds heet dit plantje älggräs, elandgras.
Grappig.

Ik probeer me elanden voor te stellen, de koningen van het woud, aan de kant van de brede, drukke weg die langs dit water loopt, hier in mijn stad. Ze passen hier niet. Te weinig woud.
Wie bekend is in deze stad, zal de plek misschien herkennen aan de spiegeling in het water. Of aan het elandgras, want dat bloeit er al jaren iedere zomer.

Vervolg Elandgras

Synagogetuin

TuininAmersfoort Tuin bij de synagoge in Amersfoort, Kortegracht.

Update 23 dec. 2009: Dit bericht en de eerdere blogberichten zijn overgenomen van mijn oude weblog “Bert Ajour” dat ik bijhield van 15 nov. 2006 t/m 8 juli 2007.

Archief

Subscribe to posts

  by     or  

Net uitgelezen:





‘n Paar tientjes over?