De film heb ik twee keer gezien. Het gegeven is de plotse, hevige liefde die opvlamt tussen een eenzame boerin in Iowa en een passerende fotograaf die aan een opdracht voor de National Geographic werkt (een artikel over de bruggen van Madison County). Na enkele dagen vertrekt de fotograaf, de vrouw blijft achter, zij wil man en kinderen niet in de steek laten. Hij zal zijn leven lang alleen blijven, beiden zullen hun kortstondige romance hun leven lang blijven koesteren.
Alletwee de keren heb ik genoten van de mooie opnamen en het goede toneelspel van Meryl Streep en Clint Eastwood. Maar ook was ik beide keren achteraf een beetje teleurgesteld – het verhaal was welbeschouwd tamelijk sentimenteel. Hoe kon een liefde tussen twee mensen die alles bij elkaar slechts krap vier dagen met elkaar hadden doorgebracht, zóveel impact hebben op de betrokkenen en bovendien jaren later, na hun dood, zóveel ontroering teweegbrengen als in deze film werd gesuggereerd? Mja. Misschien ben ik gewoon niet romantisch genoeg.

De film is gemaakt naar een roman van Robert James Waller. Dat boek heb ik nu eindelijk gelezen, in de hoop dat het een diepere indruk op me zou maken dan de film. Helaas is dat niet gebeurd. Integendeel. In de film hebben we tenminste nog goede acteurs die de sentimentaliteit op afstand kunnen houden zolang de film duurt. Het boek is eigenlijk een en al sentiment, vakkundig geschreven, zodat de juiste klieren worden aangesproken. Fotograaf Robert is artistiek, mannelijk en teder; stoer en toch gevoelig; een mysterieuze, dichterlijke Einzelgänger die soms last heeft van eenzaamheid maar zich desondanks dapper door het leven slaat. Knappe boerin Francesca is van huis uit Italiaanse (Italiaansen zijn zoals bekend altijd elegant en extra goed in staat om hartstocht op te roepen). Francesca plukt verse groenten en kruiden uit haar moestuin, Robert snijdt ze aan haar keukentafel fijn. Hij is een fijngevoelige vegetariër, het tegenovergestelde van Francesca’s man, die leeft van vlees en die een paar dagen van huis is om een tentoonstelling van prijsstieren bij te wonen.
Waller meet de fysieke aantrekkingskracht die er tussen Francesca en Robert ontstaat breed uit. Ze eten, ze drinken, ze roken, ze praten. Ze kijken naar elkaar, ze krijgen zin in elkaar. Romantische muziek erbij; ze dansen, ze vrijen. Allemaal goed en wel; lezen hoeft voor mij heus niet altijd een groots literair avontuur te zijn. Ik was een paar dagen van huis en het was aardige reislectuur, lekker dun boekje, las makkelijk weg.

Zijn het misschien de onnodige aanvullingen op het gegeven die het boek echt onverteerbaar voor me maken? Na het afscheid bewaart Francesca haar herinneringen aan Robert tientallen jaren in een geheim kistje, samen met een brief aan haar kinderen, voor later. Robert vertelt kort voor zijn al te vroege dood het droeve verhaal van zijn grote liefde aan een bevriende zwarte jazzmusicus, die er een song over componeert. Het boek The Bridges of Madison County is zogenaamd geschreven op grond van de informatie uit het kistje en eindigt met een interview met de jazzmusicus, die, hoe kan het anders, jazznegertaal spreekt.
Achter op het boek staat: “Read and weep.” Mja. Misschien ben ik toch gewoon niet romantisch genoeg.

De roman verscheen oorspronkelijk in 1992. Er staat in hoe Francesca een stoofpotje bereidt van de groenten die Robert heeft gesneden:

“Vegetable oil, one and one-half cups of vegetables. Cook until light brown. Add flour and mix well. Add water, a pint of it. Add remaining vegetables and seasonings. Cook slowly, about forty minutes.”

Veertig minuten sudderen – en dat voor fijngesneden groenten!

Vervolg The Bridges of Madison County: Boek niet beter dan film