De kans is groot dat u weleens een kunstwerk van Tom Claassen hebt gezien. Er staan veel beelden van hem in de publieke ruimte. Bijvoorbeeld die geweldige grijze betonnen olifanten langs de snelweg bij Almere. In Amersfoort is nu een overzichtsexpositie van Claassens werk te zien in Kunsthal KAdE, onderdeel van het mooie nieuwe gebouw van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Daar staan onder meer schaalmodellen die Claassen maakte voor de olifanten.

Ik vond niet alles op de tentoonstelling interessant; bijvoorbeeld de grote, gladde, glanzende witte konijnen niet. Wel heeft bijna alles iets grappigs, Claassen zelf heeft een keer gezegd dat zijn werk iets “olijks” heeft. Wat ik heel mooi vond: die olifantenmodellen, een bronzen nijlpaard (model van het rubberen reuzenijlpaard in Amsterdam-IJburg), een zandlandschap met leeuwen, en diverse honden en paarden. Vooral dieren dus; de mensfiguren of abstractere vormen spraken me minder aan. Niet al die dieren waren onmiddellijk herkenbaar. Misschien wel het mooiste werk van de expositie vond ik het zandlandschap. De leeuwen zijn helemaal opgenomen in het zand. Of misschien is het andersom en komen ze onmerkbaar langzaam omhoog uit het zand. Het duurt even voordat je ziet dat er leeuwen in/onder het zand liggen. Claassens dieren komen op me over als heel oude (overblijfselen van) oerdieren uit een ver verleden, maar ook als diervormen in een verre toekomst waarvan we misschien een vaag vermoeden hebben, maar die we nooit zullen zien. Die dubbelzinnigheid heeft indruk op me gemaakt.

Van het zandlandschap heb ik geen foto gemaakt. Maar op YouTube staat een filmpje van de opbouw van het werk. Jammer genoeg zie je niet hoe het er in voltooide staat uitziet. Het werk wordt elke nacht beneveld om het in vorm te houden. Na afloop van de tentoonstelling wordt het zand weer opgeveegd en weggekruid, heb ik gehoord.