Mijn nichtje P., twee dagen ouder dan ik, is in Canada geboren en getogen. Haar moeder Marie was een oudere zus van mijn moeder. Marie emigreerde in 1946 naar Canada en trouwde daar. P. en ik hebben in onze tienerjaren met elkaar gecorrespondeerd en we hebben elkaar driemaal in levenden lijve ontmoet, de laatste keer alweer meer dan vijftien jaar geleden. P. woont nu al jaren in de VS.
Via internet hebben P. en ik weer contact gekregen. We “spreken” elkaar op Facebook en we mailen. Naar aanleiding van mijn logjes over de schoollapjes van mijn moeder (hier en hier) stuurde P. me een paar foto’s. Haar moeder, mijn tante, was in haar vrije tijd altijd aan het handwerken, schreef ze. Haar handen rustten nooit. P. heeft veel van haar moeders handwerken bewaard, waaronder ook de onderstaande letterlapjes, het linker uit 1925 en het rechter van enkele jaren daarvoor:
Zijn ze niet mooi? Ik vind het een roerende gedachte dat P. en ik allebei aan onze kant van de oceaan deze jeugdwerkjes van onze moeders bewaren en ingelijst aan de wand hebben hangen. Heel waarschijnlijk hadden de zusjes, onze moeders, dezelfde handwerkonderwijzeres.
Hierbij nog twee foto’s die P. me stuurde, van borduursels die mijn tante later in Canada heeft gemaakt.
My cousin P., two days older than I am, was born and raised in Canada. Her mother Marie was an elder sister of my mother’s. In 1946 Marie emigrated to Canada.
In our teenage years P. and I were penfriends. Three times we have met in person, the last time more than fifteen years ago. P. lives in the U.S. since many years.
Via internet P. and I recently reconnected. We “talk” to each other on Facebook and we change e-mails. Occasionally she visits my blog, and in reply to the posts on the school samplers of my mother’s (here and here) she sent me a few photos. Her mother, my aunt, used to be a fervent needleworker, she wrote. Her hands were always busy. P. saved a lot of her mother’s crafted pieces, including two samplers that her mother made as a child (see pics). The one on the left is from 1925, the other one from some years earlier.
Aren’t they beautiful? It’s a moving thought, I think, that both P. and I, on either side of the ocean, are cherishing these samplers that our mothers made when they were young girls – presumably they had the same teacher.
P. also sent me photos of two other lovely embroideries that my aunt made later, in Canada.
Laat ik het nieuwe blogjaar beginnen met een foto van de letterlapjes uit een vorig logje, nu ingelijst. Ze hangen mooi aan een muur in een bovengang van ons huis.
Dan de foto hieronder. Die laat zien welke boeken ik in januari wil (uit-)lezen. Eens kijken of dat lukt! Het zijn:
Alexander McCall Smith: The world according to Bertie. Mooie titel, niet ? Een kerstcadeautje van een oud-collega.
F.B. Hotz: Eb en vloed. Een verhalenbundel, gekregen van een vriend.
Marghanita Laski: George Eliot and her world. Een cadeautje van mijn lief, gevonden in een antiquariaat. Veel illustraties.
Agneta Pleijel: Syster och bror. Zweedse historische roman.
Belcampo: De ideale dahlia. Verhalen, gekregen van een vriend.
Simon Vestdijk, Keerpunten. Bloemlezing novellen. Een bookcrossing-boek dat na lezing op reis gaat.
Bovenstaande merklappen heeft mijn moeder gemaakt, de linker toen ze tien was, de andere een of twee jaar later. Ik heb ze onlangs gekregen van m’n oudste broer, die nog wat dozen met spullen uit de inboedel van mijn ouders in bewaring heeft. Op allebei de lapjes staat een reeks letters in een ongewone volgorde: I H N M J L T F E P B R K D A V W X Y Z U C G O Q S
Over die volgorde heb ik een tijdje moeten peinzen. Maar ik denk dat ik het weet: eerst de gemakkelijkste letters, die allemaal op het patroontje van de I zijn gebaseerd. Daarna de letters met als basiskenmerk een schuine streep. En tot slot de letters met een ronding als uitgangspunt.
Wat zeggen de deskundigen hiervan? Marcella, Marianne M., of anderen die dit logje misschien lezen? Jullie weten het vast. En anders staat het misschien in een van jullie boeken over merklappen.
Mijn moeder heette Adriana, maar werd als kind Jaantje genoemd. Vandaar de verschillende initiaal van de voornaam.
Ik ben blij met deze tastbare herinneringen aan haar. Zij vond de lapjes zelf blijkbaar ook zo leuk dat ze ze altijd heeft bewaard. Ze heeft mij ook op zo’n lapje leren borduren. Ik heb haar letterlapjes voorzichtig gewassen, maar ze zijn wat bruinig en vlekkerig gebleven. Dat geeft niet. En nu? Wat is de beste manier om ze te bewaren? Inlijsten en ophangen? Of tussen vloeipapier in een la?
Zo’n lavendelkussentje naaien is een leuk klein handwerkje. Ik heb er meteen nog maar eentje gemaakt, met versiering van festonsteken en rechte kruisjes. De achterkant ervan is ook een foto waard.
Een stukje broderiekant uit m’n verzameling kantjes en randjes. Een paar lapjes oud bedlinnen uit de oud-bedlinnendoos. Daarvan naaide ik een klein sloopje. Er zit een binnenkussentje in met gedroogde lavendel.
Voor het strooisel van Franse knoopjes vond ik m’n inspiratie bij l’heure bleue.
Kophieps’ nichtje Marijke raadt aan om een paar van zulke kussentjes in je bed te leggen, naast je hoofdkussen. Dat geeft een heerlijk ontspannen slaap. Ik ga er nog een paar maken.
“Amanita” staat er onder op een oud melkkannetje dat ik ontzettend leuk vind en dat in een keukenkast in een houten huisje in Zweden staat, waar ik al vele jaren bijna iedere zomer te gast ben. Een tijd geleden heb ik een borduurpatroon van het kannetje gemaakt, zodat ik er ook thuis in Nederland naar kon kijken. Het borduurwerkje zelf is nog steeds niet echt af, want de blauwe ondergrond moet nog worden bedekt – achteraf heb ik spijt dat ik aida-stof heb genomen, want linnen is veel mooier. Maar toen ik eraan begon, was het eigenlijk alleen om het patroon uit te testen.
De geborduurde Amanita belandde in een la, en bleef daar een hele poos liggen. Maar nu heb ik er een plan mee. Wordt vervolgd.
Geen kruissteek deze keer, maar heel kleine platsteekjes voor het alfabet en tak-, feston- en vedersteek voor de versiering. Die steekjes vond ik in mijn mooie boek Alle borduursteken op een rij, door B. Barnden.
Nu de A-, B- en C-leggers af zijn, laat ik het ABC-project even rusten.
Hieronder nog een foto van alledrie de boekenleggers bij elkaar. Ze liggen in het boek Tante Constance en Tante Mathilde, door Drs. P.
Drs. P. is dichter van vele onsterfelijke liedteksten. In dit boek, een uitgave van Nijgh & Van Ditmar uit 1999, zijn ze bijeengebracht door Ivo de Wijs. Met een knipoog naar het Harten-project heb ik de boekenleggers op een toepasselijke bladzijde gelegd: die met het lied Twee (drie, vier enz.) harten tezamen…
Het ‘getwijnd breien’ ging zo lekker dat ook het tweede wantje zomaar ineens af was. Alvast voor het Hartenproject 2007!
Dit is het moment om ook twee andere FO’s te laten zien:
mijn tweede boekenlegger voor het ABC-project, de B-legger, is klaar. En ja, die hou ik zelf . Hoewel afwerking nooit een sterk punt van me is geweest, vind ik deze heel netjes geworden met zijn gefestonneerde randjes. Materiaal: 16-draads linnen en DMC 3046 en 4768.
En tot slot de Breirol M! Waar ik met veel plezier aan gewerkt heb, en waar ik veel van geleerd heb. Niet alleen al die patroontjes, maar ook dat het voor een mooi resultaat de moeite waard is a) om steeds de steken te tellen en b) om de boel uit te halen en opnieuw te beginnen
Dit is mijn eerste werkstukje voor het ABC-project. Ik heb me pas begin december aangemeld voor dit project en ben dan ook nog lang niet klaar. Maar klaar of niet klaar, vandaag moeten de resultaten on-line gezet worden.
Wat is het? Nee, wat wordt het? Het wordt een serie boekenleggers. Op elke boekenlegger komt een alfabet. Het initiaal van degene voor wie de boekenlegger bestemd is staat bovenaan. Als ik alle letters van het alfabet een keer bovenaan wil hebben, hoef ik me dus voorlopig niet te vervelen.
De stof van dit exemplaar is fijn linnen, er zitten 7 kruissteekjes op een cm. Echt een priegelwerkje. Het patroon van de letters maak ik zelf, ik wil dat per boekenlegger gaan variëren. Dit eerste alfabetje is een bewerking van de Garamond-drukletter.
De boekenlegger krijgt nog wat versiering en een voering aan de achterkant. Ik hoop dat hij voor de ABC-bijeenkomst op 20 januari helemaal af is. Om de complete serie te zien moeten jullie hier wellicht over 26 jaar weer eens een kijkje nemen…
“Nooit borduren op kleding, kind. Dat is zonde van je werk.”
Het zijn de woorden van de moeder van een kennis van me, een oude dame die haar leven lang schitterende borduurwerken heeft gemaakt, een borduurster uit roeping en van beroep.
Kleding wordt vuil, het slijt in de was en door het dragen. Dat is waar. Een kledingstuk kan stukgaan of uit de mode raken, en wat heb je dan nog aan je borduursel?
Maar ja. Zo’n kledingstuk zie je tenminste. Veel ander borduurwerk blijft misschien wel langer mooi, maar ligt voornamelijk in de kast. Bij mij wel, tenminste. Ik gebruik weinig tafelkleedjes, want mijn poezen trekken ze van tafel af zodra ik even niet oplet. Op geborduurde kussens laten ze hun haren achter of ze krabbelen de draadjes los – het is me in al die jaren niet gelukt mijn poezebeesten te leren dat ze niet op de meubels mogen komen. Geen geborduurde kussens dus. Borduurwerkjes aan de muur? Als ik een prachtige merklap had, zou ik die wel inlijsten en ophangen. Maar zo ver ben ik nooit gekomen.
Eigenlijk maak ik graag dingen die echt gebruikt worden. Het kleedje hierboven heb ik -tig jaar geleden geborduurd, aan de hand van een foto uit een boek over Oost-Europees borduurwerk, als ik me goed herinner. Het ligt altijd in een la, behalve een paar weken in december. Dan haal ik het tevoorschijn omdat het wel geschikt is als kerstdecoratie op een tafeltje (weg, poes!) of op een dienblad (ai, een vlek, gaat er nooit meer uit, zonde). Verder heb ik nog een Zweeds lopertje om aan de muur te hangen met Kerstmis, groen met goudvinken erop, gemaakt door een Zweedse handwerkster. De maanden van het jaar dat het geen Kerstmis is, liggen deze werkstukjes in een la, samen met wat ander spul dat helemaal nooit het daglicht ziet. Zonde! Borduren op kleding mag eigenlijk best, vind ik. In de halsversiering van het linnen bloesje op de foto hiernaast zitten uren werk. Het linnen was te fijn om de draadjes te kunnen tellen, en bovendien wilde ik het motief – een Deens ontwerp – er een beetje scheef op aanbrengen, dus moest ik een hulplapje gebruiken en dat later voorzichtig lostrekken. Maar voor die uren werk heb ik veel teruggekregen. Het zijn kleuren waar ik altijd vrolijk van word: het groen en geel en wit van het voorjaar en de vroege zomer. Ik draag dit bloesje nu al een paar jaar, het is niet bepaald trendy, de stof is al een beetje sleets, maar ik heb er mooi wèl veel plezier van gehad. En het gaat zeker nog wel een seizoen mee. Misschien wel twee!
...for the growing good of the world is partly dependent on unhistoric acts; and that things are not so ill with you and me as they might have been, is half owing to the number who lived faithfully a hidden life, and rest in unvisited tombs. (George Eliot)
Hierbij nog twee foto’s die P. me stuurde, van borduursels die mijn tante later in Canada heeft gemaakt.
? Een kerstcadeautje van een oud-collega.
“Amanita” staat er onder op een oud melkkannetje dat ik ontzettend leuk vind en dat in een keukenkast in een houten huisje in Zweden staat, waar ik al vele jaren bijna iedere zomer te gast ben. Een tijd geleden heb ik een borduurpatroon van het kannetje gemaakt, zodat ik er ook thuis in Nederland naar kon kijken. Het borduurwerkje zelf is nog steeds niet echt af, want de blauwe ondergrond moet nog worden bedekt – achteraf heb ik spijt dat ik aida-stof heb genomen, want linnen is veel mooier. Maar toen ik eraan begon, was het eigenlijk alleen om het patroon uit te testen.
De C-bladwijzer is klaar.
Het ‘getwijnd breien’ ging zo lekker dat ook het tweede wantje zomaar ineens af was. Alvast voor het 
. Hoewel afwerking nooit een sterk punt van me is geweest, vind ik deze heel netjes geworden met zijn gefestonneerde randjes. Materiaal: 16-draads linnen en DMC 3046 en 4768.
En tot slot de 
Borduren op kleding mag eigenlijk best, vind ik. In de halsversiering van het linnen bloesje op de foto hiernaast zitten uren werk. Het linnen was te fijn om de draadjes te kunnen tellen, en bovendien wilde ik het motief – een Deens ontwerp – er een beetje scheef op aanbrengen, dus moest ik een hulplapje gebruiken en dat later voorzichtig lostrekken. Maar voor die uren werk heb ik veel teruggekregen. Het zijn kleuren waar ik altijd vrolijk van word: het groen en geel en wit van het voorjaar en de vroege zomer. Ik draag dit bloesje nu al een paar jaar, het is niet bepaald trendy, de stof is al een beetje sleets, maar ik heb er mooi wèl veel plezier van gehad. En het gaat zeker nog wel een seizoen mee. Misschien wel twee!
Recente reacties