De kans is groot dat u weleens een kunstwerk van Tom Claassen hebt gezien. Er staan veel beelden van hem in de publieke ruimte. Bijvoorbeeld die geweldige grijze betonnen olifanten langs de snelweg bij Almere. In Amersfoort is nu een overzichtsexpositie van Claassens werk te zien in Kunsthal KAdE, onderdeel van het mooie nieuwe gebouw van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Daar staan onder meer schaalmodellen die Claassen maakte voor de olifanten.
Ik vond niet alles op de tentoonstelling interessant; bijvoorbeeld de grote, gladde, glanzende witte konijnen niet. Wel heeft bijna alles iets grappigs, Claassen zelf heeft een keer gezegd dat zijn werk iets “olijks” heeft. Wat ik heel mooi vond: die olifantenmodellen, een bronzen nijlpaard (model van het rubberen reuzenijlpaard in Amsterdam-IJburg), een zandlandschap met leeuwen, en diverse honden en paarden. Vooral dieren dus; de mensfiguren of abstractere vormen spraken me minder aan. Niet al die dieren waren onmiddellijk herkenbaar. Misschien wel het mooiste werk van de expositie vond ik het zandlandschap. De leeuwen zijn helemaal opgenomen in het zand. Of misschien is het andersom en komen ze onmerkbaar langzaam omhoog uit het zand. Het duurt even voordat je ziet dat er leeuwen in/onder het zand liggen. Claassens dieren komen op me over als heel oude (overblijfselen van) oerdieren uit een ver verleden, maar ook als diervormen in een verre toekomst waarvan we misschien een vaag vermoeden hebben, maar die we nooit zullen zien. Die dubbelzinnigheid heeft indruk op me gemaakt.
Van het zandlandschap heb ik geen foto gemaakt. Maar op YouTube staat een filmpje van de opbouw van het werk. Jammer genoeg zie je niet hoe het er in voltooide staat uitziet. Het werk wordt elke nacht beneveld om het in vorm te houden. Na afloop van de tentoonstelling wordt het zand weer opgeveegd en weggekruid, heb ik gehoord.
Trouwe lezers van dit blog weten dat ik een tijd geleden belangstelling heb opgevat voor kousen met klinken. Wie nog niet weet wat dat zijn, verwijs ik naar o.a. dit blogbericht.
De afgelopen dagen ben ik twee keer kousen met klinken tegengekomen. Eén keer via het Rijksmuseumwidget (zie de linker zijkolom van dit blog). Twee dagen geleden was daar een 18e-eeuwse tekening te zien van een groepje mensen dat zwierig gekleed was naar de mode van die tijd. Toen ik doorklikte, kreeg ik de tekening niet alleen mooi in detail te zien – er werd ook doorverwezen naar een schilderij van Cornelis Troost (1697-1750) uit de museumcollectie. Dat was eveneens een groepsportret: tien regenten van het Aalmoezeniersweeshuis in Amsterdam zitten bepoederd en bepruikt in hun beste pak op een soort podium. Ze dragen zo te zien fluweel, brokaat, laken en zijde, met kant en veren, frivole sjaaltjes, glanzende kousen en glimmende schoenen met gespen. (Waarom is de mannenmode van tegenwoordig toch zo saai?) Rechts onder aan het podium staat een arme weesjongen afgebeeld, als illustratie van de functie die de fraai uitgedoste, hanige mannen bekleden. Kijk zelf maar eens. Mooie mannenbenen zie je niet elke dag (misschien zou ik wat vaker naar de Olympische schaatsers moeten kijken ). Ik klikte dan ook gauw op het plaatje van het schilderij om het te vergroten. En wat zag ik? Een kous met een klink!
Hierboven ziet u de benen klink uitvergroot. Zo te zien is-ie geborduurd met goud- of zilverdraad.
Het tweede paar kousen met klinken van deze week kwam ik tegen in Bulletin 1 (2010) van de vereniging met de onpraktische naam NVKKMS. Op blz. 5 van het bulletin staat een een grappig liedje uit eind 18e eeuw afgedrukt, de Klagten van incroijable Mietje, aan haar Moeder, over het dragen, van haar oude Mode Kleeren.
Het “incroijable” meisje Mietje weet precies wat ze moet dragen om “erbij te horen” en zeurt haar moeder de oren van het hoofd:
…
Moeder dat ‘k een paar schoenen had,
Met van die lange scherpe bekken,
Al de Jonkmans in de Stad,
En zouden met my niet gekken,
En een paar kousen naar den tryn,
Groen of blouw zo men ziet draagen,
Als ‘er maar schoon klinken in zyn,
‘k Zou na ‘t couleur dan nog niet vragen.
…
In het liedje komen nog allerlei andere trendy kledingstukken en accessoires aan bod. De volledige tekst van het liedje staat ook online, hier in de DBNL.
Het Victoria & Albert Museum in Londen is bezig een grote quilt-tentoonstelling voor te bereiden, Quilts: 1700-2010, te zien van 20 maart tot 4 juli 2010.
Hiernaast zie je een detail van een doorgestikte deken met applicaties, gemaakt door Anne West in 1820. De deken is een van de vele schatten die op de tentoonstelling te zien zullen zijn.
Vorig jaar al is het V & A Museum een weblog begonnen naar aanleiding van de tentoonstelling. Die geeft achtergrondinformatie bij quilts die tentoongesteld zullen worden en bij het plannen en inrichten van de expositie. Het blog bevat ook leuke persoonlijke notities van de tentoonstellingmakers.
In de museumwinkel zijn binnenkort katoenen stoffen te koop (ook online) die bedrukt zijn met historische dessins. De 18 ontwerpen zijn geproduceerd in samenwerking met Liberty Art Fabrics. Om de dessins te zien kun je hier klikken.
...for the growing good of the world is partly dependent on unhistoric acts; and that things are not so ill with you and me as they might have been, is half owing to the number who lived faithfully a hidden life, and rest in unvisited tombs. (George Eliot)
). Ik klikte dan ook gauw op het plaatje van het schilderij om het te vergroten. En wat zag ik? Een kous met een klink!
Hiernaast zie je een detail van een doorgestikte deken met applicaties, gemaakt door Anne West in 1820. De deken is een van de vele schatten die op de tentoonstelling te zien zullen zijn.
Recente reacties